در قسمت قبل دوستان لطف کردند و صحبت هایی رو مطرح نمودند که بسیار جالب بود ، همچنین بسیار استفاده بردم و تشکر می کنم از همراهی عزیزان و امیدوارم تا با یاری شما این مباحث بیش از پیش تداوم داشته باشد و مورد استفاده قرار بگیرد .

...حتی در طبیعت ، فریاد نمودار مستقیم زندگی عاطفی درونی شناخته می شود . ولی هر مجموعه ای از اصوات یا فریادها در نفس خود هنر نیست ، بلکه فقط زمانی هنر می گردد که جان ، آن ها را در نسجی ظریف از روابط منظم به هم پیوند دهد . این گونه روابط منظم ، وحدتی در اختلاف اصوات وارد می کند . کثرت خام و ناپرداخته ، زیبا نیست . ولی کثرتی که سراسر اجزائش تابع اصلی وحدت بخش باشند ، مظهر مثال است و از این رو زیبا ست . در موسیقی رعایت تقارن و انضباط و برابری ضربها بر رغم نا برابری مدت آهنگ ها مهم است . هماهنگی (Harmony) و خوشنوائی (Melody) دو راه ایجاد وحدت در اختلاف کیفی و کمی نواهاست .

میزان و ضرب در موسیقی ، همچون شعر ، کاری ویژه ی خود دارند . حکمت ضرب و راز تسلط شگفت آور آن بر جان شنونده در این نکته نهفته است که نفس آدمی چیزی مطلقا معادل خویش در آن می یابد . زمان به خودی خود ، جریانی هموار و پیوسته و فارغ از اختلاف است . این پیوستگی مجرد ، همانند کلیت محض نفس آدمی است ، یعنی هیچگونه محتوائی ندارد . ولی طبیعت حقیقی ِ نفس آدمی در این کلیت مجرد نیست . فقط هنگامی که نفس ، خویشتن را دوپاره کند و پاره ای از خویشتن را موضوع خود سازد و سپس این نفاق را از میان بردارد و به اصل خویش بازگردد طبیعت حقیقی آن آشکار می شود . حال گوئیم که ضرب ( موسیقی ) ، جریان پیوسته و بسیط زمان را به فواصل برابر بخش می کند . ولی هر لحظه از زمان اگرچه بدین گونه از لحظه دیگر جدا و ممتاز است ، همسان آن است زیرا در واقع امر از آن جدائی پذیر نیست . هر لحظه ای ، یک حال است . پس ضرب در پیوستگی محض زمان ، اختلاف و جدائی می اندازد ، ولی این اختلاف و جدائی دوباره در یکسانی مطلق فواصل ناپدید می شود . نفس آدمی انعکاسی از خویشتن را در این جریان می یابد ، زیرا می بیند که در آن نخست و حدتی محض وجود داشته که خود را متکثر کرده و دوباره به یگانگی و یکسانی با خویش بازگشته است . لذت ژرفی که ضرب در موسیقی به ما می بخشد از همین جا برمی خیزد .