| تبليغات | X |
اکثر هنرمندان گرامي موسيقي که ريشه هاي موسيقي سنتي ايران را به خوبي درک کرده اند و توانسته اند ضمن بهره بردن از آثار قديمي از اخلاق قدما نيز بهره مند شوند در هنگام نواختن قطعاتشان ضمن آرامش و تسلط به بيننده هم اجازه مي دهند که جزئييات قطعات را بشنوند و در حواشي گم نشوند .
موسيقي هنري شنيداري است ! ولي استيل صحيح نوازندگي و زيبايي دستان و حتي حرکات خواننده در کنسرت ها و کارهاي تصويري تاثير جدي روي مخاطب جدي و خواص موسيقي مي گذارد . مخصوصا در موسيقي سنتي ايران که هدف در نهايت تامل در جزئيات و تفکر در پديده هاي پيرامون ماست که ضمن شور و پويايي که دارد آرامشي بي نظيري را نيز به همراه دارد .
امثال محمد رضا لطفي ، داريوش طلايي ، مجيد کياني ، پرويز مشکاتيان ، فرامرز پايور ، محمد رضا شجريان و بسياري ديگر آرامش خاصي را روي صحنه به بيننده منتقل مي کنند.
برخي اوقات حرکات خواننده يا نوازنده آنقدر زياد است و بي ارتباط با اجرا که بيننده متفکر موسيقي شناس را آزار مي دهد . اولا استيل صحيح در کيفيت صدا گيري از ساز اثر مي گذارد . دوما ديگراني هستند که همين قطعات را بدون تکان و با آرامش اجرا مي کنند .
هيچ کس هم به اندازه کساني که در موسيقي ما روي صحنه با حرکاتشان تنش ايجاد مي کنند ضرر نمي کند . خستگي ناشي از حرکات اضافي در سرعت بالا در قطعات پيچيده نوازندگان چيره دست ساز هاي مختلف ضمن پايين آوردن کيفيت کارها موجب پرتنش شدن کار و دور کردن بيننده و شنونده حرفه اي موسيقي مي شود .
در تکنوازي ساز هاي کوبه اي فکر مي کنم رعايت اين نکته بسيار حائز اهميت است .
چون گرفتن پوست ، ضربه روي چوب ، کشيدن حلقه روي چوب و ... که في ذاته جلف نيستند مي توانند مايه پستي کار شوند ، بهمن رجبي در معدود قطعاتش که از گرفتن چوب يا ضربه روي چوب استفاده کرده است گاهي به شوخي آن را استفاده بهينه از شارلاتانيسم ! عنوان مي کند .
در اين جا يک نمونه تصويري از قطعات ايشان که با استفاده از گرفتن پوست اجرا مي شود را قرار مي دهم.
قطعه اي تصويري از بهمن رجبي (اجرا در فرهنگ سراي بهمن 1373)
گر بدين سان زيست بايد پست
برخي اوقات برخي از خوانندگان سياه مشق با نظرات خود جو صميمي و محيط محيا براي تبادل نظر منطقي سياه مشق را بر هم مي زنند .
در آينده راجع به بهمن رجبي ، قطعاتش ، سخنراني ها و مصاحبه ها و کردارش مفصل خواهيم نوشت . ولي دو کليپ کوچک تصويري هم قرار مي دهم که از سخنراني وي در فرهنگ سراي بهمن آبان 1373 انتخاب شده است .
در يکي رجبي علت تنهايي خود در نظام موسيقي ايران را بيان مي کند و در ديگري به نوعي تفاوت نظام ارزشي اش با وضع موجود موسيقي ايران را .
توضيح و تذکری کوتاه :
خواهشمندم رعايت ادب نسبت به کليه اسامي که در نظرات خود منظور مي کنيد را داشته باشيد و بگذاريد سياه مشق به مکاني آزاد و امن براي بحث هاي جدي تري خارج از تعصب باشد .
هر کليپ صوتي يا تصويري که از ديگراني که مد نظر شما هستند داشته باشيم يا به دستمان برسد به مرور زمان قرار مي دهيم . (اين آخرين مطلب در اين باره نيست!)
مهم آشنايي با همه است تا نشنيده همديگر را به سخره نگيريم . چيزي که موسيقي ما کم دارد!
من چه بی شرمم
اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم
بر بلند كاج كوچه بن بست
گر بدین سان زیست باید پاك
من چه ناپاكم اگر ننشانم از ایمان خود چون كوه
یادگاری جاودانه بر طراز بی بهای خاك(احمدشاملو)
