سفر مرا به چه سرزمين شگفتی آورد !
اينجا کجاست که باران نمی‌بارد ؟
و آسمانش ، در آستانه بهار ،
بر زمين تشنه بخل می‌ورزد ؟
اگر ريه‌های شهر

در غبار سيال سرب ،
نفس به شماره می‌کشند ،
چرا ابرها در اوج آسمان

بی‌اعتنا
هم‌آغوش بادند ؟

نگاه کن !
که بادهای عبوس

چگونه گلبرگهای تبسم را با خويش برده‌اند

و درختان اين خاک

ديری است در حافظه شاخسارشان ،
هيچ خاطره سبزی نمانده است .

ببين !
مردم ترانه‌های اميد را نمی‌دانند
و مشقهای تجربه را در مسير رود
به آب می‌دهند ...

چرا کبوتران تيزتک
در کنج قفسها ،
به بند خو گرفته‌اند ؟
و زاغ
خنده پيروزی سر داده است ؟
باغ در تهديد طوفان ،
و باغبان
شکفتن غوزه‌های پنبه را

در خواب مرور می‌کند !

خدايا در درازای اين شب تار،
چه کسی مرا ميهمان يک جرعه نور می‌کند ؟
فانوس صبح در دستان کيست ؟

من
مسافر دشتهای اين سرزمينم ،
سرگشته‌ای در جستجوی صبح .

 

پروردگارا ،
ای تحول‌بخش دلهای خسته !
به حرمت دلهای پاک و سرشار از آرزو ،
آفتاب را بگو

شعاعی از مهر بر جبين اين خاک بيفشاند ،
ابر را بگو

بند از کيسه‌های مرواريد به سخاوت بگشايد ،
باد را بگو

عطر نوروز در دشتهای اين سرزمين بپراکند ،
و نوروز را بگو
در اين ديار لختی درنگ کند ...

آمين