سیاه مشق

با تشکر فراوان از نازنین یار ارجمند پیمان ناصح پور

+ نوشته شده در یکشنبه دوازدهم شهریور 1385ساعت 20:29 توسط سیاه مشق |

تکنوازی سنتور(همایون) - تصویری

+ نوشته شده در شنبه یازدهم شهریور 1385ساعت 22:47 توسط سیاه مشق |

چندی پیش بخشی با عنوان "انسان - هنر - معنا" توسط قاصدک عزیز در سیاه مشق راه اندازی شد و سلسله مطالب " درونی ترین جوهر جهان ( نگاهی به فلسفه شوپنهاور در باب موسیقی) " در این زمینه قرار گرفت . ضمن تشکر از زحمات ایشون در ادامه این بخش دیدگاه هگل در این زمینه رو با استفاده از ترجمه دکتر حمید عنایت از فلسفه هگل در چند قسمت مطرح خواهم کرد ، البته به شیوایی نوشتار ایشون نخواهد بود که امیدوارم با اندکی تامل از سوی دوستان عزیز خواننده مورد استفاده قرار بگیرد .

بر طبق نظریه هگل موسیقی جزو هنر های رومانتیک قرار می گیرد ، که نقاشی و شعر را شامل می باشد و بنیاد آن کناره گیری روح از جهان محسوس و خارجی است.

موسیقی ، مکان را یکسره نفی می کند و فقط در زمان وجود دارد . بنابراین هر چیزی که قابل رؤیت باشد باید در مکان موجود باشد ، این هنر خطابش نه با حس بینایی بلکه با حس شنوائی است . وسیله مادی آن نیز به همین دلیل توالی اصوات یا نوا ها در زمان است .

این نفی کامل مکان ، موسیقی را به هنری مطلقا ذهنی مبدل می کند . هر تندیسی ( مجسمه...) وجودی مستقل از خویش در مکان دارد و چیزی مستقل است . در نقاشی ، این عینیت تا اندازه ای از میان برداشته می شود . هر تصویری فقط صورت ظاهر را نشان می دهد . با این وصف ، حتی خود عکس نیز به عنوان یک چیز ، وجودی خارجی دارد . ولی نوای موسیقی هرگز پاینده نیست بلکه در همان لحظه ای که از ساز برمی خیزد نابود می شود . بدین سبب از هرگونه عینیت واقعی بی بهره است . پس در موسیقی ، برخلاف هنرهای دیگر ، میان عین و ذهن هیچ گونه جدائی نیست . هر تماشاگری ، تندیس یا عکسی را که در برابرش است چیزی بیرون از خویش می داند . نفس ( عالم ) در این گونه موارد از موضوع ( معلوم ) خود جداست . ولی چون این عینیت خارجی در موسیقی ناپدید می شود ، جدائی میان اثر هنری و مخاطبش نیز از میان بر می خیزد . از این رو نغمه موسیقی تا بن جان شنونده راه می یابد و با عوالم ذهنی او یکی می شود .

به همین دلیل است که موسیقی ، عاطفی ترین هنر هاست . در احساس و تفکر و ادراک ، ذهن در برابر عین قرار دارد و ناظر آن است . در عاطفه ، از این جدائی نشانی نیست . جان در عین جذب می شود یا بهتر بگوییم جان با عین وحدتی تمام می یابد ، و این چنان وحدتی است که در آن نفس آدمی دیگر از فرق میان خود و عین آگاه نیست ، زیرا آگاهی جلوه ای از شناسائی است و نه عاطفه . از اینجاست که موسیقی بی درنگ ، عواطف شنونده را بر می انگیزد .

+ نوشته شده در جمعه دهم شهریور 1385ساعت 1:31 توسط سرمست |

شهباز شاهین پور (تصویری)-قسمت دوم