اولین نمودار انگشت گذاری گام های ماژور.

توجه کنید که ریشه گام که با حرف R بر روی نمودار زیر نشان داده شده روی سیم ششم می باشد و با انگشت اول شروع می شود.

این مثال که از فرت هشتم آغاز می شود بیانگر گام دو ماژور C می باشد.

این انگشت گذاری را حفظ کنید و برای سایر گام ها بر روی گیتار اجرا کنید. ( مثلا برای گام فا ماژور باید از فرت اول سیم ششم شروع کنید).

(گام باید به صورت رفت و برگشتی تمرین شود.)

بر روی عکس زیر کلیک کنید تا سایز بزرگتر آن را ببینید.

پس از اینکه تمرینات فوق را انجام داید و به خوبی این راه انگشت در دستان و ذهن شما جا گرفت، الگو های ریتمیک زیر را با استفاده از راه انگشت فوق بر روی گیتار بنوازید و تمرین کنید. (باز به صورت رفت و برگشتی)

موفق باشید - فرزین پزشکی

هنرمندان:

بهمن رجبی(تنبک)

علیرضا جواهری(سنتور)

مازیار شاهی(تار)

احمد مستنبط(بمتار)

از اینجا دانلود کنید

خواننده: مرحوم دلکش

از اینجا دریافت کنید

وقتی صحبت موسیقی كودك می‌شود، معمولاً واژه‌ی اُرف نیز همراه آن شنیده می‌شود و شاید این برای بسیاری جای پرسش باشد. قضیه به آن‌جا برمی‌گردد كه در آغاز قرن بیستم، همراه با سایر تحولات بشری، عده‌ای از موسیقی‌دانان نیز در تلاش بودند روش مخصوصی برای آموزش موسیقی به كودكان ابداع كنند، زیرا تجربه‌های گذشته نشان می‌دهد كه كودكان كم‌تر از ده سال با روش‌ها و ابزار موجود سازگاری ندارند و در خیلی از موارد ناكارآمدی روش‌های آموزش سنتی ثابت شده بود.
از میان پژوهش‌گران عرصه‌ی موسیقی كودك، موسیقی‌دان و آهنگ‌ساز جوانی به نام «كارل اُرف» كه به سال 1895 در آلمان به دنیا آمده و در پنج سالگی به فراگیری موسیقی روی آورده بود، بیش از دیگران درخشید. او نخستین ترانه‌هایش را هنگامی كه ده ساله بود، ساخت و در شانزده سالگی به چاپ رساند. از همان ابتدا علاقه‌ی بسیاری به موسیقی كودك بروز داد. او در اولین قدم متوجه شد كه سازهای موجود، ‌علی‌رغم كیفیت صوتی و خصوصیات جالب موسیقایی،‌به هیچ وجه با شرایط جسمی و روحی كودك سازگاری ندارند؛ برای مثال، اندازه‌ی فیزیكی همه‌ی سازها متناسب با جسم افراد بزرگ‌سال طراحی شده‌اند و كودكان حتی قادر نیستند این سازها را به دست بگیرند. از طرفی، برخی سازها به لحاظ تكنیك نوازندگی، دشواری‌های خاصی دارند و حتی بزرگ‌سالان برای رسیدن به حداقل نوازندگی آن سازها، مجبورند دست‌كم یك سال تمرین داشته باشند.

طبیعی است وقتی كودك نتواند در چند جلسه تمرین ابتدایی صدای خوشی از ساز بشوند، به سرعت دل‌زده و غمگین می‌شود. بدین منظور لازم بود سازهایی ابداع شود كه صدای حاصل از آن‌ها به راحتی تولید شود و كودك را به ادامه‌ی آموزش ترغیب كند.
كارل اُرف با تعمقی در سازهای غربی متداول در آن زمان، متوجه شد بیش‌تر آن‌ها با خصوصیات كودكان تناسبی ندارند، پس ذهن خود را معطوف به دنیای خارج از اروپا كرد و برخی سازهای آسیای جنوب شرقی و افریقا نظرش را جلب كرد. «زیلوفون»های كوچك و بزرگ امروزی، حاصل كنكاش و تغییرات كارل اُرف هستند كه در حال حاضر جهان‌گیر شده‌اند، زیلوفون از كنار هم قرار گرفتن تعدادی تسمه‌ی چوبی با اندازه‌های متفاوت ساخته و با دو مضراب مخصوص (بایوت) نواخته می‌شود و چون طول چوب‌ها كوتاه و بلند است، نوازنده به صداهای گوناگونی دست می‌یابد. این سازها نیاز به كوك شدن ندارند، در مقابل سرما و گرما آسیب‌پذیر نیستند و ایجاد صدای موسیقایی و مطلوب در سه یا چهار جلسه برای كودك ممكن است؛ و این خود عامل مهمی برای پیش‌رفت او محسوب می‌شود.
نوع دیگری از زیلوفون‌ها ساخته شده‌اند كه در آن‌ها به جای تسمه‌های چوبی از تعدادی تیغه‌ی فلزی استفاده شده است؛ به این گروه از سازها «متالوفون» می‌گویند كه به واسطه‌ی فلزی بودن جنس تسمه‌ها، صدای آن‌ها دوام و طنین بیش‌تری دارد.
ویژگی جالب این گروه سازها، شیوه‌ی نوازندگی مربوطه است كه شباهت زیادی به نواختن سنتور دارد. بایوت‌های زیلوفون و متالوفون، چیزی شبیه مضراب‌های سنتور ایرانی است و نوع عملكرد آن‌ها نیز درست مثل سنتور، بر اساس ایجاد ضربه بر روی تسمه‌های چوبی یا فلزی است.
علاوه بر این‌ها سازهای دیگری هم در موسیقی كودك به كار می‌روند كه عموماً تغییر یافته‌ی سازهای اركستر سمفونیك هستند؛ ازجمله می‌توان به تیمپانی‌های كوچك اشاره كرد و همین‌طور انواع مثلث‌ها، قاشقك‌ها و طبل‌های كوچك. امروزه همه‌ی این سازها به احترام كارل اُرف، مبتكر و پیشرو آموزش موسیقی كودك در قرن بیستم، سازهای «اُرف» نامیده می‌شوند.